فساد اقتصادی، ابتذال فرهنگی

من به جای گوینده خبر تلویزیون ایران شرمم می آمد که این خبر را میخواند: نجیب رزاق نخست وزیر اسبق مالزی به جرم پولشویی و دریافت رشوه بازداشت و تحت محاکمه قرار گرفته است. اخبار خودکشی معدود مقامات سیاسی ژاپن و کره جنوبی هم که اخیرا سانسور می شود! چرا؟ چون این سوال برای افکاری عمومی پیش می آید که چرا همه ابر مفسدان اقتصادی ایران به جای محاکمه رهسپار کشور دوست کانادا می شوند. در تمامی این سالها حسرت به دل ماندیم که یک مقام و مدیر و وزیر متخلف ایرانی نیز نظیر مقامات سایر کشورها به جرم اختلاس و رانت خواری محاکمه و حکمش اجرا شود و اگر مثل محمودخاوری پیشانی پینه بسته و شیخ السلامی توفیق فرار به کانادا را نداشته باشند مثل رضا فاطمی امین وزیر صنعت متخلف دولت سیزدهم علیرغم محکومیت، سر و مر و گنده در راستای منافع گنده گویان دوباره فعالیت نکند.

در مملکتی که گنده مفسدان اقتصادی و قاچاقچیانش به مانند بابک زنجانی و در مقیاس کوچکتر ناجی شریفی زیندشتی به جای محاکمه به عنوان کارآفرین و پولشوهای مدرسه ساز تکریم می شود باید هم امثال این گنده مفسدان اقتصادی رئیس بانک مرکزی یا نمایندگان مجلس را تعیین کنند!

در نقطه مقابل فساد اقتصادی، ابتذال فرهنگی نیز در نزد جامعه سرخورده ایرانی بیداد می کند. برای نمونه بنگرید به فضای عمومی استادیومهای ورزشی و تبادل پیام کاربران ایرانی در فضای مجازی تا به این مهم بیشتر پی ببرید. در جامعه سلبریتی پرور و بیشعور گرا چنان هماهنگی سطح بالایی ما بین رسانه های اپوزیسیون سلطنت طلب فارسی و داخلی در سطوح مختلف وجود دارد که در نوع خود جالب توجه است. سقف آرزوها و آمال چنین جامعه آماری شعار رضا شاه روحت شاد و بازگشت به استبداد پهلوی است و از سوی ایران اینترنشنال چه استقبال گرمی شده و بلد می شود زمانی که این شعار در استادیومهای تهران طنین انداز می شود.

در دل جامعه ایرانی جامعه مترقی آذربایجانی قرار دارد که نقشی تعیین کننده در تحولات سیاسی اجتماعی ایران معاصر داشته و زمانی که چنین جامعه مترقی دنباله رو و مقلد جنبش سبز و زن زندگی آزادی احزاب تروریستی کردی و سلطنت طلب نمی شود و برخلاف جریان همسوی داخلی، با بینش عمیق سیاسی شعار «آذربایجان شرفدی، پهلوی بیشرفدی» سر میدهد مصداق این ضرب المثال ترکی آری یوواسینا سو توکور است و وزوز این رسانه ها از نقش برآب شدن خوابهایشان برای جغرافیای سیاسی ایران با وجود آذربایجان است و بس.

محمدعلی ارجمندی – 04/10/06